Na het stopzetten van de uitzendingen in 1990 bleef het verlangen heel groot om met een echte zendvergunning terug aan de slag te kunnen gaan. Het verlangen was zo groot dat Koen Van Den Bossche en Lieven Verwulgen persoonlijk met de nodige documenten van kabinet naar kabinet spoorde in en naar Brussel.. Om toch maar geen tijd te verliezen. Om er zeker van te zijn dat geen enkel document verloren zou gaan. We hadden immers een ware papierslag achter de rug om onze zendvergunning te bekomen. Sinds het verschijnen van onze statuten in het staatsblad op 23 januari 1987 tot de start in juli 1991, maar liefst 4 jaar zou deze veldslag met de Belgische bureaucratie duren!
Maar op 28 december 1990 werd de zendvergunning van de radio met roepnaam "V.R.B." ondertekend door de toenmalige gemeenschapsminister van cultuur, Patrick Dewael. Niet zonder slag of stoot dus. En de hel bleek nog niet voorbij. Onze zendvergunning ging ten koste van Radio Solymar. Het station zond uit op 107.9 FM en moest deze frequentie vanaf dan delen met VRB. Zeer tegen hun zin natuurlijk. Wij waren al lang tevreden met de uitzenddagen nl. van woensdagmiddag 12u tot zaterdagnacht 24u. Vele artikels in de regionale kranten, beroepsprocedures ten spijt bleef de minister bij zijn standpunt. De speurtocht naar financiering van VRB kon van start gaan. We gingen immers niet van start gaan met het eerste het beste materiaal. 
We gingen dit professioneel aanpakken. Maar dat kost geld natuurlijk. We kozen voor een aanzienlijke lening bij het plaatselijk BAC- bankkantoor. Deze lening werd gedekt door allerhande kasbons die mensen, medewerkers, sponsors,...aankochten. Ook nu nog konden we rekenen op de inmiddels voor ons zo waardevolle Frans Van Remoortel. Aangevuld met nieuwe belangrijke sponsors zoals drankencentrale Boelens ( da's drank), DVV Julien Ghesquiere, ....Van Kris Boelens kregen we een oude herberg ter beschikking, aan de kleemstraat 2 te Belsele, om een studio in op te bouwen. Een antennemast werd afgebroken in Sint-Niklaas en terug opgebouwd op het koertje van de herberg. De gebroeders Laheyne bleken ook nu nog steeds de drijvende krachten achter de opbouw van de studio. Opbouw en materiaal incl. zou om en nabij de 400.000 Bfr kosten. In die tijdsgeest een toch wel vrij aardige studio. De digitaliseringen was in volle opmars. De CD singel verdreef het vinylsingeltje. Maar van harde schijven was nog geen spraak. VRB was nog een echte ambachtelijke radio.In Juli 1991 was het dan zover. VRB ging officieel van start. We koppelde dit meteen aan een opendeurdag om direct een nauwe band met de luisteraar te creëren. In het begin hadden we nogal wat kinderziekten. Zoals onze nonstop automaat. VRB ging eigenlijk van in het begin als een trein. Met als top jaren 1992-1993. Dat uitte zich ook in het aantal keer dat onze discobar uitrukte. Vaak dubbel per avond. Als de discobar dubbel geboekt was gebeurde het vaak dat iemand "de singles" moest rond voeren. Van de ene fuif naar de andere. Aangezien we niet alles dubbel hadden. Er was nog geen spraken van harde schijven of "cd's kopiëren". En voor dubbele singels was absoluut geen geld.
Lieven Verwulgen
De Jingles van VRB werden allemaal gemaakt bij LDG. Jingles die nu nog vrij hedendaags klinken. Het meeste van het materiaal zoals het paradepaardje van de studio, de mengtafel van het merk Soundcraft, werd aangekocht bij POMASO. Pol Van Den Abeele was de bedrijfsleider van die firma. Bij hem huurde we ook materiaal voor onze discobars. De Grootste en de mooiste fuif die we zelf organiseerde was "de videofuif". Veel lichteffecten en, voor die tijd zeer spectaculair, een video projectie van de muziek die de discobar speelde. De fuif werd een mega succes in de sporthal van Belsele. Zo'n succes dat de politie en brandweer om 1u s'nachts de fuif stopzette vanwege "te veel volk, de veiligheid kon niet meer gegarandeerd worden". In 1994 stond de programmatie dan ook op zijn top. Alle uren waren bezet, de presentaties waren vrij professioneel. We hadden het idee dat er nog meer in zat. Maar door ons beperkt zendgebied konden we dit niet verwezenlijken. De foute beslissing werd genomen om ons station te verhuizen naar Sint-Niklaas. We waren van oordeel dat we daar meer luisteraars konden bereiken. Met het verlaten van Belsele werd het verval van ons radiostation ingezet.
