Sinds mijn 12 jaar was ik in de ban van de vrije radio's die begin jaren '80 te beluisteren waren in het waasland en in Belgie. De grote stations konden mij enorm boeien. Radio Maeva, Radio Seven, Radio Antigoon om er enkele te noemen. Maar ook de kleine, lokale radio's zoals Radio Progres, Radio Extreem, Radio Waasmunster trokken heel erg mijn aandacht. Elk weekend zocht ik ze op op de FM-band. Soms een hele opgave. Sinds die leeftijd ging ik ook op zoek om te kunnen uitzenden.
Dit is de meest onduidelijke periode in het bestaan van VRB. Na het stopzetten van de uitzendingen in 1986 bleven we als tieners dromen van legale uizending. In 1987 verschenen onze vzw statuten in het staatsblad. De aanvraag voor de zendvergunning was lopende. Doch konden we niet blijven stilzitten.
Na het stopzetten van de uitzendingen in 1990 bleef het verlangen heel groot om met een echte zendvergunning terug aan de slag te kunnen gaan. Het verlangen was zo groot dat Koen Van Den Bossche en Lieven Verwulgen persoonlijk met de nodige documenten van kabinet naar kabinet spoorde in en naar Brussel.. Om toch maar geen tijd te verliezen. Om er zeker van te zijn dat geen enkel document verloren zou gaan. We hadden immers een ware papierslag achter de rug om onze zendvergunning te bekomen. Sinds het verschijnen van onze statuten in het staatsblad op 23 januari 1987 tot de start in juli 1991, maar liefst 4 jaar zou deze veldslag met de Belgische bureaucratie duren! 